Publikacja, w której znalazło się blisko 250 zdjęć oraz teksty sześciorga autorek i autorów, pokazuje przede wszystkim Warszawę międzywojenną daleką od powszechnych wyobrażeń. Tym samym podważa mit stolicy jako Paryża Północy.

Odwrócenie zwyczajowego porządku opowiadania historii pomaga autorowi wymknąć się tradycyjnej narracji i roli wszystkowiedzącego dziejopisa. Przeszłość nie istnieje –przypomina nam Błażej Brzostek. – Istnieją tylko jej ślady, które oglądamy w czasie teraźniejszym. Istnieje opowieść tworzona przez rodziców, historyków, polityków i duchownych dla edukacji, emocji, umocnienia w wierze.

Licząca ponad 800 stron książka składa się z 65 rozdziałów opatrzonych datami, od 2021 do 1339. Na drodze od dziś „do początku”, Brzostek nie odmierza równo kroków. Wybiera swobodnie lata, przy których się zatrzymuje. Rozpoczyna od obrazu Warszawy z lat 20. XXI wieku, cofa się do transformacji lat 90. XX wieku, zanurza w PRL, okres wojny, niepodległości, potem zaboru, zagląda do czasów nowożytnych, aby na końcu dotrzeć do średniowiecznych początków miasta.

Kontynuacja nagradzanej serii przewodników z mapą wokół oddziałów Muzeum Warszawy. Nowy, czwarty tom tej serii, Praskie ścieżki wokół Muzeum Warszawskiej Pragi opowiada o Pradze-Północ, jej mieszkańcach, o śladach przeszłości oraz o współczesnym kolorycie praskich ulic. W publikacji  
tej można przeczytać o suk­cesach i napięciach związanych z procesami rewi­talizacji i gentryfikacji w tej dzielnicy, a także o inicjatywach lokalnej społeczności. Autorki podążają za koncepcją serii i skupiają się na wybranych różnorodnych aspektach historii, architektury i kultury tego obszaru, proponują subiektywny wybór miejsc i opowieści.  

As a well-known anecdote goes, one day a Frenchman boarded a train in Paris in order to see the East. A Russian did the same in Moscow to glimpse the West. Both men disembarked in Warsaw, convinced they had reached their destination. Long ago, Warsaw rose up out of the shadows precisely because it lay half-way between East and West. The city’s placement on the map occurred to be both a blessing and a curse

W siódmym tomie serii Paweł E. Weszpiński omawia Stadtplan Warschau, opracowany w Warszawie przez Kriegs-Karten und Vermessungsamt w latach 1942–1944. Plan odwzorowuje topografię Warszawy ukształtowanej w latach 30. XX wieku. Przygotowano go na podstawie przedwojennych planów urzędowych, jednak bez typowego dla ówczesnej kartografii łączenia obrazu miasta istniejącego i projektowanego. 

Uzupełnieniem analizy niemieckiego planu jest esej Jacka Leociaka poświęcony topografii doświadczenia Warszawy w czasie II wojny światowej. Opowieść tę tworzą przywołane dokumenty osobiste, prasa, źródła konspiracyjne oraz oficjalne rozporządzenia i raporty. Są to świadectwa trzech przecinających się spojrzeń: polskiego, żydowskiego i niemieckiego, które ukazują Warszawę okupacyjną jako miasto podzielone. 

Dzieje Warszawy byłyby niepełne bez opowieści o tym, co, jak i gdzie na przestrzeni wieków jadali bardziej lub mniej zamożni mieszkańcy i mieszkanki miasta. 

Latem 1955 roku do Warszawy przybyła młodzież z całego świata. 31 lipca rozpoczął się V Światowy Festiwal Młodzieży i Studentów – piętnaście dni zabaw, igrzysk, wystaw i spotkań. Miasto – zamknięte, zastraszone przez stalinowski reżim i wciąż zrujnowane przez wojnę – nagle stało się żywe i kolorowe.  

W książce pod redakcją Błażeja Brzostka i Zofii Rojek piętnaścioro autorek i autorów odkrywa przed nami kolejne warstwy propagandowego przedsięwzięcia, które stało się zapowiedzią zmian w polskiej sferze politycznej i społecznej. Festiwal wyszedł poza zaplanowane oficjalne ramy, a wyreżyserowana początkowo swoboda, przeistoczyła się w spontaniczne poszukiwanie wolności.  

W publikacji poza licznymi fotografiami i grafiką użytkową związaną z tym wydarzeniem znalazło się również kalendarium imprezy z wycinkami i cytatami z oficjalnych dokumentów, prasy codziennej i dzienników. 

Kontynuacja nagradzanej serii przewodników z mapą wokół oddziałów Muzeum Warszawy. Nowy tom Miejskie ścieżki wokół Muzeum Warszawy opowiada o Starym i Nowym Mieście, ich mieszkańcach, o śladach przeszłości oraz o współczesnym kolorycie okolic siedziby głównej Muzeum. Autorzy podążają za koncepcją serii i skupiają się na wybranych różnorodnych aspektach historii, architektury i kultury tego miejsca. Proponują subiektywny wybór miejsc i opowieści, nie tylko tych popularnych i znanych z licznych przewodników, ale także mniej znanych, intrygujących i nieoczywistych.  

Kamionek – z tekstem Marcina Wichy i zdjęciami Agnieszki Rayss – jest opowieścią o historii tego miejsca i zarazem poetyckim esejem o przemijaniu. To również niezwykły manifest uważności dwojga autorów, którzy potrafią dostrzec wokół siebie niepozorne detale: rysę w chodniku, spłowiałą flagę, stare, przetarte ogłoszenia. Z tych obserwacji tworzą mozaikowy portret bliskiego im skrawka Warszawy, gdzie powoli blakną lub znikają ślady przeszłości. 

Możliwe, że Kamionek po prostu nie lubi być obserwowany. Należy na niego patrzeć kątem oka, mimochodem, w przelocie. Najlepiej zwiedzać pod pretekstem jakichś innych, pilnych spraw. Świat pokazuje nam się wtedy, kiedy jesteśmy zajęci własnymi sprawami.